Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Δουλειά-ανεργία


Τι ταμπέλα να βάλεις στο θυμό;Στη λύπη;Στην απόγνωση;Στην απογοήτευση;

Τι ταμπέλα να βάλεις στον ίδιο σου τον εαυτό;Να τον πεις αισιόδοξο;Απαισιόδοξο;Λυπημένο;Χαρούμενο;

Ούτε εγώ η ίδια δεν ξέρω τι ταμπέλα να βάλω στον εαυτό μου...

Τη μια μέρα νιώθεις δύναμη...Ότι όλα τα μπορείς... Την άλλη νιώθεις να φεύγουν όλα απ' τα χέρια σου, σαν να κρατάς άμμο και την σκορπίζεις...

Ποτέ μου δεν νοιάστηκα για οικονομικά θέματα. Και όχι επειδή είχα.Τίποτα δεν είχα.Τα μεγαλύτερα διαστήματα άνεργη τα πέρασα. Συνολικά, πιο πολλά χρόνια πέρασα ως άνεργη παρά ως εργαζόμενη,αν βάλω στη σειρά τα διαστήματα που δούλεψα. Γιατί βγάζουν δεν βγάζουν σύνολο 4-5 χρόνια σε βάθος δεκαετίας και βάλε. Πότε 8 μήνες εδώ, πότε 3 εκεί, 4 παραπέρα, 5 σε άλλη δουλειά, και το μεγαλύτερο συνεχόμενο διάστημα που δούλεψα 1,5 χρόνο και το θεωρώ ρεκόρ.

Θυμώνω που άλλοι θεωρούν δεδομένη τη δουλειά.Που γκρινιάζουν επειδή σηκώνονται πρωί και επειδή βαριούνται να πάνε στη δουλειά.Γκρινιάζουν επειδή δουλεύουν Σάββατο. Δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι τη δουλειά που αυτοί σνομπάρουν, άλλοι την ονειρεύονται και δεν την έχουν...

Όταν δούλευα, ήμουνα-τολμώ να πω- ευτυχισμένη.Όσο πρωί και να σηκωνόμουν, το έκανα με χαρά.Υπήρχαν εποχές που δούλευα και Σάββατο. Καθόλου δεν με πείραζε.Προαιρετικό ήταν να πηγαίνουμε κι εγώ πήγαινα.Εντάξει, και για κάτι παραπάνω πήγαινα.Βλέπεις, ούτε ο μισθός δεν ήταν δεδομένος στην περίπτωση μου... Συμβάσεις έργου βλέπεις. Ό, τι παραγωγή έκανες, τόσα θα έπαιρνες.Κίνητρο να δουλεύεις απ' τη μια, κούραση και φθορά από την άλλη.Έχω δουλέψει και για 200- 300 ευρώ το μήνα σε κανονικά οκτάωρα και βάλε.

Ξέρω τι πάει να πει κόπος.Τι πάει να πει να κουράζεσαι και στο τέλος να αμείβεσαι με ψίχουλα.

Γιαυτό θυμώνω όταν κάποιοι απαξιούν τα έστω λίγα ομολογουμένως χρήματα που παίρνουν.Έχουν όμως να λάβουν..Εγώ κι ο άντρας μου τι έχουμε να λάβουμε;

Όταν δεν έχεις φτάσει στο τέλος του μήνα και να έχεις 0,20 του ευρώ,αφού ξόδεψες τα τελευταία σου χρήματα να πάρεις μόνο ένα γάλα και χαρτικά, αν μιλήσεις για κρίση και για δυσκολία, είσαι Αλαζόνας.Με ένα Α πιο τεράστιο από το μπόι σου.Συγνώμη,έτσι νιώθω, έτσι λέω.Λυπάμαι αν κατεβάζω κάποιους από τα ροζ συννεφάκια τους.

Όταν το πτυχίο σου είναι απλά μια κορνίζα και η αξία του κατώτερη και από χαρτί να σκουπίσεις τα χέρια-για να μην πω κάτι χειρότερο και πιο αισχρό-τότε ξέρεις...

Τι ξέρεις;Πολλά...Την ίδια τη ζωή.Πόσο δύσκολη είναι.Αλλά ξέρεις και κάτι άλλο...Να επιβιώνεις.Αυτό είναι ένα μάθημα στο οποίο έχεις αριστεύσει.

Έχω επανειλημμένα πάρει 10 στο μάθημα ''πως να επιβιώνετε''. Άλλοι πάλι, με το πρώτο χαστούκι, μηδενίστηκαν... Γιατί δεν έμαθαν...Δεν έχουν ζήσει την εφιαλτική κατάσταση με το όνομα ΑΝΕΡΓΙΑ.

Το χειρότερο όλων και το πιο ειρωνικό είναι να λατρεύεις τη δουλειά και να στην στερούν...Δεν γκρίνιαξα ποτέ για δουλειά.Έχω δουλέψει και 12ωρα και οικειοθελώς μάλιστα.Έβγαινα με χαμόγελο από το κτίριο.Στο τέλος του μήνα τα λεφτά ελάχιστα.Δεν με πείραζε. Έχω δουλέψει και 8ωρα σε σουπερ μαρκετ, χωρίς διάλειμμα, ασταμάτητα 8 ώρες, να κάνω ΤΑ ΠΑΝΤΑ.Από ταμείο μέχρι σφουγγάρισμα και καθάρισμα ψαριών και ψαράδικου,μέχρι τοποθέτηση στα ράφια, ζυγίσματα στο μανάβικο και πολλά, πολλά, πολλά άλλα.Επέζησα. Χαρούμενη. Λίγο κουρασμένη μεν, αλλά χαρούμενη.

Αυτό που ζω τα τελευταία χρόνια με ξεπερνάει...

Ξέρω να επιβιώνω.Ναι μεν ξέρω αλλά κάπου φλερτάρω με τα όρια μου....

Παρηγοριές;Έχω...Εντάξει,είναι πιο εύκολο να περνάς το ποτάμι με παρέα παρά μόνος...

Τουλάχιστον έχεις κάποιον να μοιραστείς τον πόνο..Για να μην γίνει δάκρυ... Όταν είσαι μόνος, οι τοίχοι μπορεί να ακούνε αλλά δεν μπορούν να απαντήσουν...

Τίποτα δεν είναι δεδομένο και όταν έχεις κάτι οφείλεις να χαίρεσαι που το έχεις γιατί άλλοι δεν έχουν ούτε τα βασικά.

Αυτή τη συμβουλή θα δώσω,αν υποθέσουμε ότι είμαι σε θέση να δίνω συμβουλές όταν όλα είναι μια τρικυμία γύρω μου και εντός μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου