Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

Με λόγια,χωρίς εικόνα



Πολλά τα λόγια,πολλές και οι εικόνες.

Με λόγια εδώ,αλλά χωρίς εικόνα.Τραβώ συνέχεια φωτογραφίες,το κινητό έχει γίνει φωτογραφική όπως πάντα.Αποτυπώνω στη σκέψη κυρίως,παρατηρώ.

Παρατηρητής των πραγμάτων.Καταλαβαίνω,βλέπω.

Διαλέγω περισσότερο τη σιωπή.Διαλέγω να βλέπω και να μην μιλάω.Όπου χρειαστεί θα μιλάω όμως.

Δεν μου αρέσει να αναλώνομαι σε ψεύτικα λόγια.Κάπου τα χόρτασα.Όχι να τα λέω,γιατί δεν τα λέω ποτέ.Ποτέ δεν λέω κάτι που δεν πιστεύω.Βαρέθηκα όμως να τα ακούω.

Βλέπω και καταλαβαίνω.

Δυο ρήματα που με χαρακτηρίζουν τους τελευταίους μήνες.

Βλέπω και καταλαβαίνω όμως όχι με τα μάτια.Με την ψυχή.

Μόνο αυτή βλέπει.Τα μάτια βλέπουν αλλά συχνά δεν καταλαβαίνουν.

Πολλές οι σκέψεις,πολλές οι λέξεις,πολλές οι εικόνες εντός.

Κάποιες φορές είναι ευχή και κατάρα να ξέρεις...Να ξέρεις τι να περιμένεις.Δεν έχει αγωνία.
Κάποιες άλλες φορές διαλέγω να μην καταλάβω.Να ανακαλύψω στην πορεία.Θα ανακαλύψω όμως.Θα έρθει πάντα η ώρα να ανακαλύψω.

Σχολείο είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.
Σχολείο η φιλία.
Σχολείο η εργασία
.Σχολείο οι απλοί περίπατοι.
Σχολείο η μουσική μου.
Σχολείο η κιθάρα που αγκαλιάζω.
Σχολείο τα χέρια που με κρατούν κι η αγκαλιά που έχω,που χάνω και ξαναβρίσκω....

Ξαναβρίσκω...Αυτό έχει σημασία...

Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

Γυρισμός(προσωρινός τίτλος βιβλίου)



Έμπνευση.

Νέο ταξίδι.

Νέο,τρίτο βιβλίο-ΑΝΕΚΔΟΤΟ όπως τα δύο προηγούμενα του,κυριολεκτικά και μεταφορικά- η έμπευση ήρθε απρόσκλητα και οι λέξεις ξεχύθηκαν.Σαν αγρίμια.Όπως πάντα.Χείμαρρος η έμπνευση.

Ούτε καν αυτή τη φορά στον υπολογιστή μου που δεν έχω εδώ.Τα άλλα δυο βρίσκονται εκεί.Θα δείξει.Δεν ξέρω.Δεν έχω όλες τις απαντήσεις.Αυτή τη φορά γεμίζω τετράδιο.

Νέα όλα...Καινούρια...Νέες εικόνες...Νέες σκέψεις...Μπροστά στο λευκό χαρτί,στη λευκή οθονη,να καταγράφω.Αυτό μ'αρέσει να κάνω.Όσο περνάνε τα χρόνια,παρατηρώ περισσότερο τον κόσμο γύρω.

Πιστεύω ένα 30% όσων ακούω,ένα 50% όσων βλέπω και 100% όσων καταλαβαίνω...

Λογική και συναίσθημα στη ζυγαριά.Ποιο κυριαρχεί;

Κανένα.Ισορροπία.Άλλοτε το ένα πάει μπροστά,άλλοτε το άλλο.Ανάλογα τις εικόνες,τους ανθρώπους,τις σκέψεις,τις πράξεις,τις λέξεις...

Το κέρδος είναι σε όσα μαθαίνεις.Πάντα όλοι και όλα γύρω μας μαθαίνουν πράγματα.Το έχω πει πολλές φορές ότι όλα ορίζονται από το αντίθετο τους.Το καλό δεν θα υπήρχε χωρίς το κακό,η μέρα χωρίς τη νύχτα κλπ,κλπ,κλπ...

Ο καθένας καταλαβαίνει τις δικές του αλήθειες.

Δεν μ'αρέσει να αραδιάζω προφορικές λέξεις,χαζές.Προτιμώ τις γραπτές.Κι ας είναι εξίσου χαζές,πολλές φορές.Σε όλους μας,υπάρχουν όλα.ΣΥΝΘΕΤΟΙ όλοι,αλλά κι ΑΠΛΟΙ.ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

Έτσι αφήνω την έμπνευση να τα πει καλύτερα.Άλλωστε όταν γράφω,όσοι πρωταγωνιστούν,έχουν κομμάτια από μένα,αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΩ.Σε καμία περίπτωση.

Κανείς δεν είναι ίδιος με κανέναν και καλύτερα έτσι.Θα ήταν απίστευτα προβλέψιμο και βαρετό να μοιάζαμε όλοι.Η διαφορά φέρνει την ομορφιά.

Την ομορφιά που κρύβουν ή φανερώνουν τα μάτια...

Μ'αρέσει να κοιτάζω τους άλλους στα μάτια.Για αυτό προτιμώ την άμεση επαφή και όχι τα τηλέφωνα.Να βλέπω τα μάτια.Καθρέπτης της ψυχής.Πάντα.Δεν κρύβουν τίποτα και τα κρύβουν όλα.
 

Η διαδρομή με εξάπτει πιο πολύ από τον προορισμό.

Τα χρώματα,τα αρώματα,οι επαφές.Οι σκέψεις,οι λέξεις.Όλα.

Όταν καταλάβουμε όσα έχουν αξία στη ζωή,τότε μόνο θα είμαστε ευτυχισμένοι.Η ομορφιά είναι στο ταξίδι.Στο να δίνεις και να παίρνεις.Ισότιμα.Ισόποσα.Ό,τι δεν έχει αξία,χρηματική αξία.

Όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν.Όλα.Από καταβολής κόσμου.


Όλα τα άλλα;Τροφή για σκέψη.Δεν θα πω άλλα. 


Ο καθένας ορίζει,τη δική του αλήθεια.


Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Νέα αρχή


Κάθε κύκλος που κλείνει,ανοίγει ένας άλλος.Δεν έκλεισα τον κύκλο εδώ,αλλά άνοιξα έναν άλλο στην Αθήνα.Για πέντε μήνες.Για δουλειά.

Βέβαια η απουσία θα είναι μεγάλη και σχεδόν βασανιστική,αλλά όλα έχουν ένα τίμημα...Πρέπει να μπω στην αγορά εργασίας ξανά πριν οι πόρτες κλείσουν δια παντός...Γιατί κάθε χρόνο που περνάει και μένω άνεργη,όλο και απομακρύνεται η πιθανότητα να βρω κάτι...

Όσο η αντίστροφη μέτρηση για τα 40 πλησιάζει να λήξει και να τα πλησιάσω απειλητικά,τόσο οι διαθέσιμες δουλειές εμηδενίζονται...Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας....

Πέντε μήνες...Δεν είναι τίποτα και είναι τα πάντα.

Το 'χω ανάγκη να δουλέψω.Όχι μόνο οικονομική.Αυτή είναι η μικρότερη,αν και δεν μας τρέχουν κι από τις τσέπες.Έχουμε μάθει με τα λίγα.Δεν έχω μάθει όμως να κάθομαι.Είναι βασανιστικό να κάθομαι.Να σπρώχνω την ώρα για να περάσει κι αυτή να μην περνάει.

Θέλω αλλαγές,να βγω έξω,να γνωρίσω κόσμο,να πω μια κουβέντα.Κάτι να αλλάξει.

Μετά,ανανεωμένη και πιο δυνατή,θα προχωρήσω.Θα προχωρήσουμε για την ακρίβεια.

Στην επόμενη φάση.

Για να γυρίσω.

Εκεί που ανήκω.


ΥΓ:Προσωρινά, για ένα πεντάμηνο, κατεβάζω ρολά. Εκτός αν καταφέρω και ξαναγράψω από ιντερνετ καφέ αλλά δεν το βλέπω.Τα λέμε.Με ανανεωμένη διάθεση και ανανεωμένα θέματα και νέα.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Καλό και κακό



Έρχεται κάποτε μια στιγμή που αν έχεις κάνει το καλό πάντα στη ζωή σου,το καλό θα σου επιστραφεί,θα γυρίσει σε σένα. Αν δεν έχεις βλάψει κανέναν, κάνοντας υπομονή,κάτι καλό θα σου έρθει.

Αντίθετα,αν έχεις βλάψει,αν έχεις αφήσει αβοήθητο κάποιον ενώ μπορούσες να τον σώσει,αν δεν δίνεις δεκάρα για το πως περνάει κάποιος,αν δείχνεις αιώνια αδιαφορία,μην περιμένεις να έχεις έλεος.Υπάρχει ισορροπία στη φύση.Το καλό καλό θα φέρει και το κακό κακό.Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί το καλό να φέρει κακό...Υπάρχουν και οι ατυχίες...Υπάρχουν και τα λάθη.Αλλά η τάξη των πραγμάτων θα αποκατασταθεί πάντα.Τίποτα δεν είναι τυχαίο και δεν γίνεται στην τύχη.Όλα βαδίζουν βάση σχεδιασμού.Βάση ισορροπίας.Μην παραπονιούνται κάποιοι για δυστυχίες όταν θα μπορούσαν να φέρουν ευτυχίες στη ζωή ανθρώπων που μπορούσαν να βοηθήσουν,αλλά αντίθετα τους φέρνουν δυστυχίες και τους αφήνουν στο έλεος του Θεού.

Η καλή στιγμή ήρθε για μένα.

Ανάμεσα σε συμβουλές,σε κουβέντες,σε χαρτιά και σημειώσεις,σε βαλίτσες,ρούχα και ετοιμασίες, ψάχνω τις ισορροπίες μου.

Σκέφτομαι πως θα είναι να γυρίσω πίσω στη βάση μου.

Για δουλειά, όχι για διασκέδαση.Για λίγο, όχι για πάντα.Προς το παρόν. Μέχρι το ''λίγο'' να γίνει ''πάντα''. Σύντομα θα γίνει.

Νέες εικόνες, νέοι άνθρωποι, θα προστεθούν.Νέες εμπειρίες.

Είμαι απ' τη φύση μου δραστήρια, δεν μπορώ πάνω από πέντε λεπτά να καθίσω χωρίς να κάνω κάτι,έστω να απασχολώ τα χέρια μου. Η απραξία τριών χρόνων με τσάκισε.

Καιρός να βγω απ' το καβούκι μου. Απ' το κουκούλι μου.Να γίνω πεταλούδα από κάμπια.

Όλα μοιάζουν νέα.Θα είναι νέα.Όχι απαραίτητα δύσκολα.Απλά καινούρια.

Θα υπάρχει μια έλλειψη....Μια απουσία....Είναι όμως για καλό.Είναι όμως για λίγο.

Μετά θα επιστρέψουμε.Μαζί.Εκεί που ανήκω.Εκεί που θα μάθει και εκείνος να ανήκει.

Ανήκουμε εκεί που μας αγαπάνε.Εμένα στην Αθήνα μ'αγαπάνε.Στην Αθήνα αγαπάω.Η Κατερίνη μια παρένθεση.Κακή παρένθεση.Τώρα το ξέρω.Τρια χρόνια πριν δεν το ήξερα.Μια νέα αρχή θα κάνουμε οι δυο μας,σε λίγους μήνες.Εκεί που υπάρχει αγάπη και για τους δυο μας.Που υπάρχουν άνθρωποι να μας νοιάζονται.

Όλα αλλάζουν με λίγη υπομονή.Θεωρώ ότι έκανα περισσότερη από όση μπορούσα.Είμαι στο ''παρα πέντε'' της διαδρομής.Σε πέντε μήνες θα είμαι στο ''παρα ένα''.Ένα βήμα και είμαστε στο σημείο μηδέν.Μηδενίζουμε και ξαναρχίζουμε.Με νέες εικόνες,νέες εμπειρίες.Με συντροφους στο ταξίδι όμως,στον ωκεανό.Γιατί εδώ είμαστε μόνοι σε μια βάρκα,στον ωκεανό,έχουμε χάσει τα κουπιά και γύρω καρχαρίες.Όταν θα πάψουμε να είμαστε εδώ,το τοπίο θα ξεκαθαρίσει.Σύντομα.

Μια νέα αρχή θα ανατέλλει.

Μέχρι τότε υπομονή.Στο παρα πέντε της διαδρομής.Λίγους μήνες και το κοντερ θα μηδενίσει για να ξεκινήσει να γράφει.Με καλύτερες διαθέσεις,με καλύτερες προθέσεις,με καλύτερες προοπτικές,με καλύτερη παρέα,με συμπαράσταση,με αγάπη,με συντροφικότητα.Πάντα οι δυο μας.

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Ξεκλείδωμα



Ξεκλείδωσα χαμόγελα που είχα κρυμμένα από καιρό.Άγνωστο που ήταν,αλλά βγήκαν στην επιφάνεια.

Κράτησα την κιθάρα και έπαιξα μελωδίες.Χαρούμενες,λυπημένες,δεν έχει σημασία.Έπαιξα.Αυτό έχει σημασία.Πέρασαν τρια χρόνια κι ο ενισχυτής έπιανε σκόνη,δεν είχα αγγίξει ενισχυτή,καλώδιο,ηλεκτρική κιθάρα κι η ζώνη της,σαν να με εκδικείται,τώρα βρήκε να κοπεί.

Ξεκλείδωσα κι εγώ η ίδια.Η διάθεση. Μόνο που όσο πιο ηλιόλουστη γίνεται τόσο πιο πολύ με πιάνει η διάθεση να φύγω,να γυρίσω εκεί που ανήκω,εκεί που πάντα ήμουν,εκεί που άφησα τις στιγμές μου.Γιατί δεν τις πήρα μαζί,τις άφησα πίσω,κι αυτές είναι που ξεκλείδωσαν τώρα και βγήκαν στην επιφάνεια.

Θυμήθηκα τα παλιά.

Πέρασαν κιόλας δεκατρία χρόνια.Πως πέρασαν;

Θυμάμαι την πρώτη φορά,τις πρώτες μελωδίες,τα πρώτα τραγούδια,τα πρώτα χαμόγελα.

Φωτεινά μάτια,σχεδόν παιδικά,που κοιτούσαν με ειλικρίνεια.Μελωδίες από κιθάρα που έμοιαζε να είναι προέκταση του χεριού που την κρατούσε.Και μια φωνή,εκεί, δίπλα, να χαιδεύει τις νότες.

Δεν άλλαξε τίποτα κι άλλαξαν όλα.

Αλλάξαμε εμείς...Αναρωτιέμαι.Μπορεί και όχι.Μπορεί να μην αλλάξαμε.Μεγαλώσαμε.Αυτό ναι.Σίγουρα.

Δεν είμαι πια 24.Τότε ήμουν.Αλλά ίδια τα βλέπω όλα.Πολύχρωμα.

Τι έμεινε την επόμενη μέρα από το πολύχρωμο σκηνικό;

Ξέμειναν κάποια χρώματα,λίγο πιο ξεθωριασμένα,σαν να έπεσε νερό πάνω στο χαρτί.

Μια περίεργη διάθεση με πιάνει.Μια λυπημένη χαρά.Τι είναι αυτό;Δεν μπορώ να το ορίσω.Μια χαρά μάλλον πέρα από όρια,μια χαρά που καταλήγει σε γλυκόπικρο χαμόγελο ανθρώπου που θυμάται και αναπολεί.

Άφησα πίσω στιγμές και με περιμένουν.Να πάω να δημιουργήσω κι άλλες.

Θα πάω πάλι πίσω.Μπορεί να μην είμαι ο ίδιος άνθρωπος,μπορεί να είμαι πιο κουρασμένη.Η καθημερινότητα κουράζει.

Θέλω όμως να πάω πίσω.Να βρω τις στιγμές μου.Να βρω όσα άφησα.Εκεί είναι.Περιμένουν.Εγώ έφυγα.Εκείνα πάντα εκεί ειναι,όλα και περιμένουν.Οι ίδιοι άνθρωποι.Οι φίλοι.Οι δικοί μου άνθρωποι.Όλοι εκεί,το ίδιο αγαπημένοι και ίσως πιο πολύ.Γιατί ενώ έφυγα,δεν με ξέχασαν ποτέ όπως δεν τους ξέχασα κι εγώ.

Πιο αγαπημένα όλα κάθε φορά.Όλο και πιο αγαπημένα.Πάντα θα είναι εκεί.Όλα και θα περιμένουν.

Χαρούμενες στιγμές και λόγια που βγαίνουν από ζεστές καρδιές.Βλέμματα που σε κοιτάζουν με αλήθεια και χαμόγελα που φωτίζουν,γιατί απ' τα χείλη ανεβαίνουν στα μάτια.


Δεν θα πω ευχαριστώ.Χαζό θα ακουστεί.Αλλά και μόνο η θετική ενέργεια που στέλνω..Θα την έχετε παρέα,να σας προσέχει. Ξέρετε εσείς.


ΥΓ: Για όλους τους φίλους,για όλες τις φίλες μου,στην Αθήνα,που είναι πάντα εκεί,κι ας έφυγα εγώ,δεν με ξέχασαν,όπως δεν τους ξέχασα κι εγώ,και θα πάω να τους βρω σύντομα.Ιδιαίτερα για κάποιους,ξέρουν εκείνοι.


Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Μια γυναίκα χωρίς όνομα/Ούτε έρωτας υπάρχει(2 βιβλία)


Διάβασα δύο βιβλία από την ίδια συγγραφέα,από την Τουρκία,της Ντουιγκού Ασένα. Από εκείνα τα βιβλία που έχουν να σε διδάξουν κάτι.Το πρώτο μάλιστα το είχαν απαγορεύσει στην Τουρκία ως ''επιβλαβές'' ανάγνωσμα για παιδιά και εφήβους. Στην ουσία το δεύτερο βιβλίο αποτελεί συνέχεια του πρώτου.

Ο λόγος φυσικά της απαγόρευσης είναι ότι η γυναίκα που περιγράφεται,τόσο στο πρώτο,όσο και στο δεύτερο βιβλίο,η ίδια γυναίκα,που θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε(γι'αυτό και δεν αναφέρεται όνομα), είναι μια γυναίκα που τολμάει και δεν υποτάσεται στην θέληση των αντρών.Μια γυναίκα με τη δική της προσωπικότητα.Μια γυναίκα με δύναμη ψυχής.


Γενικά τολμάει.Να σηκώσει ανάστημα σε μια κοινωνία από άντρες για άντρες.Τολμάει να πει τη γνώμη της.Τολμάει πρώτα από όλα να έχει γνώμη.Να μην υιοθετεί τη γνώμη των αντρών,αλλά να διαμορφώνει δική της.Τολμάει να φεύγει όταν ο έρωτας τελειώνει,όταν η συμβίωση είναι αφόρητη.Τολμάει να είναι ο εαυτός της και όχι κάτι άλλο που της επιβάλλουν. Τολμάει να στέκεται στα πόδια της.

Αυτή η γυναίκα που προέρχεται από ένα πιο αυστηρό κοινωνικό πλαίσιο από αυτό που έχουμε συνηθίσει στις δυτικές κοινωνίες,σκανδαλίζει συχνά τους άντρες με την συμπεριφορά της.Όχι επειδή η συμπεριφορά της είναι προκλητική.Απλά επειδή εκείνοι,συνηθισμένοι από γυναίκες που σκύβουν το κεφάλι και κάνουν ό,τι τους πουν εκείνοι,αυτή η γυναίκα, η τόσο ανεξάρτητη και δυναμική,τους κάθεται στο στομάχι,σαν γροθιά. Δεν μπορούν να την υποτάξουν και αυτό τους ενοχλεί.

Αυτή η κοπέλα μεγαλώνει σε ένα αυστηρό σπίτι, με μια μητέρα όπως όλες,στη χώρα της,θύμα, και έναν πατέρα, όπως όλοι στη χώρα της,αφέντης, που κατα βάθος δεν ήταν και τόσο κακός, αλλά κι αυτός θύμα μιας κοινωνίας που του επέβαλε να είναι αφέντης.

Προσπαθεί να βρει τον εαυτό της, να προβάλει τις απόψεις της,να ακουστεί η φωνή της,σε μια κοινωνία που δεν έχει συνηθίσει να ακούει τα θέλω των γυναικών.Και τα καταφέρνει πολύ καλά.Ακόμα κι όταν δεν τα καταφέρνει σε κάτι,τουλάχιστον έχει προσπαθήσει με όλες της τις δυνάμεις.

Μια τέτοια γυναίκα θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε.Σε οποιαδήποτε κοινωνία,προοδευτική ή αυστηρή.Γι'αυτό και ήταν σωστή η επιλογή να μην έχει όνομα.Θα μπορούσε να είναι μια φίλη μας,μια γνωστή μας.Θα μπορούσε να είναι ο εαυτός μας.Εμείς οι ίδιες.


Φράσεις και απόψεις της ηρωίδας θεωρούνται πολύ προοδευτικές:


''Πρέπει να ορθώνεσαι,να μην λυγίζεις μπροστά σ'αυτούς που σιχαίνεσαι,να μην γίνεσαι σαν κι αυτούς,να μην κουβαλάς τη δική τους κακία.Πρέπει να πιστέψεις ότι είσαι δυνατή''.

''Δεν θέλω να ζήσω μια ζωή ήρεμη(μονότονη),σίγουρη(ψόφια), ήσυχη(εξαρτημένη).Θέλω μια ζωή διαφορετική, ζωντανή,ανεξάρτητη''.

''Δεν μπορεί να γίνει ζωή χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους;''

''Πηγαίνω αντίθετα στο ρεύμα;Δεν πειράζει,ας πηγαίνω.Δεν θα δείξω αγνωμοσύνη στον εαυτό μου, δεν θα μπω στα καλούπια που θέλουν''.

''Αν μ'αγαπάς, να με θέλεις,μη με καταδυναστεύεις,μη με υποτιμάς, είμαστε ίσοι, αν δεν με θεωρείς ίση, φεύγω''.

''Δεν σπατάλησα ούτε μια στιγμή της ζωής μου. Από όλα κάτι κέρδισα, κάτι έμαθα''.

''Είμαι ευτυχισμένη γυναίκα,απέκτησα όλα όσα ήθελα.Πόσο όμως αγωνίστηκα,πόσο αντιστάθηκα''.

''Περισσότερο από κάθε τι άλλο στη ζωή μου έχω μετανιώσει για τα πράγματα που δεν έκανα και δεν άγγιξα για να μην μετανιώσω''.

''Το θέλω είναι το μισό του κάνω''.

''Όταν ο άνθρωπος έχει εξωτερικά την εμφάνιση ώριμου,έξυπνου,όταν οι κουβέντες του,η συμπεριφορά του έχουν λογική,κάθε αδικαιολόγητη πράξη του χρωματίζεται έντονα,γίνεται εμφανέστατη''.

''Εμείς οι γυναίκες είμαστε μόνες.Μόνες όταν είμαστε άρρωστες,μόνες όταν πονάμε,μόνες όταν κλαίμε,μόνες όταν κουβαλάμε το μωρό στα σπλάχνα μας,όταν υποψιαζόμαστε,όταν ζηλεύουμε,όταν μας απατάνε. Μήπως πρέπει να σκεφτόμαστε ότι οι άνθρωποι, όπως και τα γεράκια, όταν μας κρατούν το χέρι, το κάνουν για τον εαυτό τους, για να αποδείξουν πόσο μεγαλόψυχοι είναι;'

''Γιατί όλα είναι ελεύθερα για το ένα φύλο και όλα απαγορεύονται για το άλλο;''


Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Μωβ/ροζ



Μωβ...

Η διάθεση,κάτι μέρες όπως αυτή.Που σηκώνεσαι και έξω βρέχει κι εσύ, ανέκαθεν, δεν συμπαθείς τη βροχή.

Μωβ...

Η διάθεση,κάτι μέρες που δεν σου φταίει τίποτα και σου φταίνε τα πάντα.

Μωβ...

Όταν οι σκέψεις γίνονται περισσότερες από τις λέξεις και δεν ανατέλει κανένα χαμόγελο.

Μωβ...

Όταν το χαμόγελο γίνεται είδος προς εξαφάνιση.

Μωβ...

Όταν η πραγματικότητα σε ξεπερνάει.

Μωβ...

Όταν όλα αυτά που για άλλους είναι καθημερινότητα,είναι δεδομένα,για σένα είναι κάτι που ονειρεύεσαι να έρθει και αργεί.

Μωβ...

Όταν θέλεις τόσο λίγα και καταλήγεις με το τίποτα.



Ροζ.

Όταν ελπίζεις.

Ροζ.

Όταν μετά τη βροχή ο καιρός ανοίγει και χαμογελάει.

Ροζ.

Όταν κι εσύ χαμογελάς.

Ροζ.

Όταν οι βαριές σκέψεις ξεφορτώνουν λίγο από το βάρος τους και γίνονται λίγο πιο φωτεινές.

Ροζ.

Γιατί η ζωή τελικά είναι μια αιώνια εναλλαγή.



Ροζ/Μωβ, Άσπρο/Μαύρο, Κίτρινο/Πορτοκαλί.


Γιατί η ζωή παίρνει το χρώμα που θέλεις εσύ.

Εγώ θέλω να την βάφω ροζ-μωβ. 


Την μια μέρα είμαι πιο χαρούμενη και προσθέτω στο κόκκινο άσπρο και την κάνω ροζ.

Την άλλη μέρα είμαι πιο λυπημένη και προσθέτω μπλε στο κόκκινο και την κάνω μωβ.


Θέλω να μπορώ να είμαι χαρούμενη. Θέλω να μπορώ να είμαι λυπημένη.

Θέλω να μπορώ να γελάω. Θέλω να μπορώ να κλαίω.

Όποτε το νιώθω. Να μην λογοκρίνονται οι διαθέσεις και τα συναισθήματα.



Κανείς δεν είναι πάντα χαρούμενος αλλά και κανείς δεν είναι πάντα λυπημένος.


Όλα ορίζονται από το αντίθετο τους.


Κι εγώ παίρνω το πινέλο και προσθέτω. Πότε άσπρο,πότε μπλέ.


Και ξανά απ' την αρχή. Δικό μου το πινέλο, δικό μου και το χρώμα, δική μου και η επιλογή.