Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Ξεκλείδωμα



Ξεκλείδωσα χαμόγελα που είχα κρυμμένα από καιρό.Άγνωστο που ήταν,αλλά βγήκαν στην επιφάνεια.

Κράτησα την κιθάρα και έπαιξα μελωδίες.Χαρούμενες,λυπημένες,δεν έχει σημασία.Έπαιξα.Αυτό έχει σημασία.Πέρασαν τρια χρόνια κι ο ενισχυτής έπιανε σκόνη,δεν είχα αγγίξει ενισχυτή,καλώδιο,ηλεκτρική κιθάρα κι η ζώνη της,σαν να με εκδικείται,τώρα βρήκε να κοπεί.

Ξεκλείδωσα κι εγώ η ίδια.Η διάθεση. Μόνο που όσο πιο ηλιόλουστη γίνεται τόσο πιο πολύ με πιάνει η διάθεση να φύγω,να γυρίσω εκεί που ανήκω,εκεί που πάντα ήμουν,εκεί που άφησα τις στιγμές μου.Γιατί δεν τις πήρα μαζί,τις άφησα πίσω,κι αυτές είναι που ξεκλείδωσαν τώρα και βγήκαν στην επιφάνεια.

Θυμήθηκα τα παλιά.

Πέρασαν κιόλας δεκατρία χρόνια.Πως πέρασαν;

Θυμάμαι την πρώτη φορά,τις πρώτες μελωδίες,τα πρώτα τραγούδια,τα πρώτα χαμόγελα.

Φωτεινά μάτια,σχεδόν παιδικά,που κοιτούσαν με ειλικρίνεια.Μελωδίες από κιθάρα που έμοιαζε να είναι προέκταση του χεριού που την κρατούσε.Και μια φωνή,εκεί, δίπλα, να χαιδεύει τις νότες.

Δεν άλλαξε τίποτα κι άλλαξαν όλα.

Αλλάξαμε εμείς...Αναρωτιέμαι.Μπορεί και όχι.Μπορεί να μην αλλάξαμε.Μεγαλώσαμε.Αυτό ναι.Σίγουρα.

Δεν είμαι πια 24.Τότε ήμουν.Αλλά ίδια τα βλέπω όλα.Πολύχρωμα.

Τι έμεινε την επόμενη μέρα από το πολύχρωμο σκηνικό;

Ξέμειναν κάποια χρώματα,λίγο πιο ξεθωριασμένα,σαν να έπεσε νερό πάνω στο χαρτί.

Μια περίεργη διάθεση με πιάνει.Μια λυπημένη χαρά.Τι είναι αυτό;Δεν μπορώ να το ορίσω.Μια χαρά μάλλον πέρα από όρια,μια χαρά που καταλήγει σε γλυκόπικρο χαμόγελο ανθρώπου που θυμάται και αναπολεί.

Άφησα πίσω στιγμές και με περιμένουν.Να πάω να δημιουργήσω κι άλλες.

Θα πάω πάλι πίσω.Μπορεί να μην είμαι ο ίδιος άνθρωπος,μπορεί να είμαι πιο κουρασμένη.Η καθημερινότητα κουράζει.

Θέλω όμως να πάω πίσω.Να βρω τις στιγμές μου.Να βρω όσα άφησα.Εκεί είναι.Περιμένουν.Εγώ έφυγα.Εκείνα πάντα εκεί ειναι,όλα και περιμένουν.Οι ίδιοι άνθρωποι.Οι φίλοι.Οι δικοί μου άνθρωποι.Όλοι εκεί,το ίδιο αγαπημένοι και ίσως πιο πολύ.Γιατί ενώ έφυγα,δεν με ξέχασαν ποτέ όπως δεν τους ξέχασα κι εγώ.

Πιο αγαπημένα όλα κάθε φορά.Όλο και πιο αγαπημένα.Πάντα θα είναι εκεί.Όλα και θα περιμένουν.

Χαρούμενες στιγμές και λόγια που βγαίνουν από ζεστές καρδιές.Βλέμματα που σε κοιτάζουν με αλήθεια και χαμόγελα που φωτίζουν,γιατί απ' τα χείλη ανεβαίνουν στα μάτια.


Δεν θα πω ευχαριστώ.Χαζό θα ακουστεί.Αλλά και μόνο η θετική ενέργεια που στέλνω..Θα την έχετε παρέα,να σας προσέχει. Ξέρετε εσείς.


ΥΓ: Για όλους τους φίλους,για όλες τις φίλες μου,στην Αθήνα,που είναι πάντα εκεί,κι ας έφυγα εγώ,δεν με ξέχασαν,όπως δεν τους ξέχασα κι εγώ,και θα πάω να τους βρω σύντομα.Ιδιαίτερα για κάποιους,ξέρουν εκείνοι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου